#6 Interaktiewe witborde: YAY or NAY?

So die vraag is: Ja of nee vir die gebruik van ineraktiewe witborde in die klaskamer?

Voor mens hierdie vraag kan beantwoord is dit natuurlik eers belangrik om presies te verstaan wat so 'n witbord is en wat die gebruik daarvan alles behels. 'n Interaktiewe witbord (IWB) is 'n groot interaktiewe voorstelling/bord wat aan 'n rekenaar gekoppel is. 'n Projektor projekteer die rekenaar se"desktop" op die witbord se oppervlak vanwaar jy die rekenaar kan beheer d.m.v a pen, jou vinger of enige ander redelike skerp objek. Sodoende kan notas wat op die witbord geskryf word of werk wat voltooi is op die bord gestoor word op die rekenaar vir latere gebruik/terugverwysing. Die internet word ook aan die klas met een vingeraanraking oopestel vanwaar video's, interaktiewe webtuises ens. maklik gebruik kan word om die leerervaring van die leerder te verbreed.

Alhoewel dit relatief maklik klink om met 'n IWB te werk en dit tot jou voordeel as onderwyser te gebruik in die klaskamer, is dit nie so maklik om hierdie slim-bord baas te raak nie. Die gevaar is dus dat indien jy nie die gebruik van die IWB heeltemal onder die knie het nie, dit nie meer 'n bate in die klaskamer gaan wees nie maar 'n las. Jy gaan soveel tyd tydens klastyd spandeer om te probeer om suksesvol op die bord te skryf of om dinge op die bord te doen dat die hoofdoel van jou les verlore sal gaan: die oordrae van inligting en die aanmoediging van leerders om te WIL leer. 

Maar as jy wel weet hoe die IWB werk en jy het die gebruik daarvan bemeester, kan jy dit doeltreffend aanwend as suksesvolle hulpbron in die klaskamer. In my vakgebiede, Wiskunde en Skeinat, is dit dikwels moeilik vir leerders om fisies betrokke te raak in 'n gewone klasopset. Leerders sukkel ook dikwels om begrippe en voorbeelde in te sien sonder dat dit eksplesiet aan hulle vertoon is d.m.v. 'n video'tjie, eksperiment of praktiese voorbeelde. In hierdie opsigte sal ek in my vakgebiede die IWB kan gebruik om leerders meer betrokke te kry in die klaskamer sodat leerders dit wat ek verduidelik beter kan insien. Eksperimente kan beter verduidelik en vertoon word op die IWB (selfs al is die fisiese toerusting  nie beskikbaar in die klaskamer nie) en wiskunde probleme kan meer akuraat verduidelik en getoets word daarop. Baie webtuistes is ook deesdae beskikbaar waarop voorbeelde op 'n meer interaktiewe wyse aan leerders voorgestel word. Omdat die IWB ook modern en (obviously) meer tegnologies is as ander borde, sal leerders ook beter daarmee kan assosieër. Hulle sal graag wil betrokke wees en sal wil aandag skenk aan wat in die les aangaan.  Deur die gebruik van die IWB sal leerders dus meer betrokke wees tydens die les wat hulle meer entoesiasties sal maak oor die vakgebied en sodoende 'n liefde vir die vakkennis sal kweek. 

So daarom sê ek dat indien jy as onderwyser die IWB suksesvol kan gebruik (weet hoe dit werk) as 'n bate in die klaskamer om die leerders se leerervaring te verbreed en te verbeter, doen dit! Maar net as die gebruik daarvan nie die leerders se aandag van die werklike inhoud van die vakgebied gaan aftrek nie. 

Ek sê YAY vir interaktiewe witborde in my klaskamer eendag!

#5 Kinders moet gesien EN gehoor word

"Children should be seen and not heard."

Hierdie is 'n ou gesgte wat mens as kind té veel keer gehoor het. Of dit nou jou ouers of ouma was, onderwysers of net die 'n ou knorrige tannie by die supermark... dit was al vir jou gesê! Kinders word dikwels stil gemaak omdat "julle opinie nie geld nie... julle is net kinders." Die feit is egter dat hierdie kinders wie se opinies "nie moet geld nie" die hoop en weg is van die toekoms. Hulle IS die toekoms. Dus is hulle nie net daar vir "dekoratiewe" doeleindes nie, maar ook om gehoor te word. Bowen dit moet ons as grootmense ook LUISTER en nie nét hoor nie... Kinders moet dus van kleins af geleer word hoe om 'n grondige opinie te ontwikkel... om te leer hulle het 'n stem...kritiese denke moet dus gekweek word by kinders. 

Dikwels het kinders nie die geleentheid om by die huis gehoor te word nie. Kinders se stem word stilgemaak deur ouers wie slegs hul eie belange op die hart dra weens omstandighede. Dus moet ons, as onderwysers, 'n omgewing skep in die klaskamer waar leerders die selfvertroue het om hul sê te sê, vrae te vra en dus net gehoor te word. Kritiese denke kan sodoende in die klaskamer geskep en ontwikkel word om uiteindelik kritiese en opgevoede volwassenes te kweek. Dit is dus ons werk as onderwysers om 'n omgewing in die klaskamer te skep wat as veilie hawe vir die leerders kan dien waar hul stem wel gehoor sal word. Hierdie veilige hawe kan op verskeie maniere geskep word...

Eerstens moet mens na jouself as onderwyser kyk en 'n paar vrae vir jouself afvra:

Wie is ek en hoe kom ek voor vir die leerders? Is ek toeganklik, vriendelik? Boesem ek vertroue in? Hoe praat ek met die leerders? Moedig ek hulle aan om hul opinie te lig/vrae te vra? Weet die leerders ek gee om? 

Leerders moet besef ek as onderwyser is daar vir HULLE en HULLE is wat vir my belangrik is. Ek stel hulle belange eerste. Hierdie gevoel kan aan leerders oorgedrae word deur op 'n emosionele vlak met hulle te "connect". Toon empatie, vier fees saam met hulle as iets goeds gebeur het en "huil" saam met hulle as iets slegs gebeur het. As leerders emosioneel jou vertrou sal hulle makliker oopmaak en deel... nie net op emosionele vlak nie maar ook op 'n meer akademiese gebied. Dit is egter belangrik dat hierdie emosies nie aangesit word nie maar dat mens (inderwysers) dit regtig moet voel. Kinders weet wanneer 'n onderwyser eg is of nie. 

Konstruktiewe en positiewe kommunikasie en reaksie op vrae tussen my (die onderwyser) en die leerders is ook baie belangrik. Hoe ek reageer op 'n vraag sal maak dat hulle nog vrae wil vra of nie. 'n Positiewe omgewing moet dus geskep word. Dit is ook van uiterse belang om te weet hoe die leerdes in jou klas die beste leer. KEN hulle. VERSTAAN hulle en pas sodoende die les aan om by hulle te pas. 

Die fisiese voorkoms van die klaskamer is ook van kardinale belang. Pas jou omgewing aan om 'n ideale leeromgewing te skep vir die spesifieke vakgebied wat jy aanbied. Sodoende sal leerders meer gemaklik voel in die klaskamer en dan sodoende ook makliker kommunikeer. Dit is egter so dat in ons land daar vreeslik baie skole is wat nie voldoende infrastruktuur het en/of oor belangrike klashulpmiddels beskik nie. Weet vooraf wat hierdie struikelbokke is en probeer dit oorkom deur kreatief te dink en goed voor te berei. Leerders sal hierdie moeite raaksien en jou (hopelik) beloon met beter en positiewe gedrag.

Bowenal is die grondslag waarop alles gebou moet word (in my oë) in 'n klaskamer wedersydse RESPEK. Indien die leerders besef jy respekteer wie en wat hulle is, waar hulle vandaan kom en wat hulle atergrond is, sal hulle respek aan jou terug betoon. Sodoende kan die positiewe verhouding tussen onderywer en kind verder bevorder word wat sal lei daartoe dat leerderds die vrymoedigheid sal hê om te praat. En deur te praat, leer mens om te verstaan. En as mens verstaan, is die leerproses lekker. En skool moet darem tog nog lekker wees... of hoe?

#4 "Self-directed" pedagogie

Op skool was ek 'n pliggie. Ja, daai een in die klas... dit was ek. Daai soet, "slim" een in die klas wat almal as die sogenaamde "teachers pet" gesien het. Ek het gehou van leer, van ontdek en om uitgedaag te word. Wiskunde en Skeinat was my kos. Maar tog het ek 'n absolute liefde vir drama, sing, dans... so as ek my eie kurrikulum kon skep sou elke dag so 'n kulturele aspek ingesluit het :-)! 

Daar ontstaan egter 'n vraag in my kop as ek dink aan  "self-directed learning" in Suid-Afrika... Kan dit werklik werk in die sukkellende post-apartheid era waarin ons leef? 

Ons sit steeds vandag in 'n groot dillema wat ons skool en onderrig aanbetref. Leerders sukkel met die huidige redelik "maklike" kurrikulum wat tans reg oor die land geimplementeere word... veral in die minderbevoorregte omgewing. Ek dink, en mense mag natuurlik van my verskil, dat 'n groot rede waarom die werkersklas kinders so sukkel met ons kurrikulum is die te kort aan goeie ondersteuningsnetwerke by die huis sowel as 'n te kort aan goeie en veilige omgeweing om in te werk en te leer... nie net by die huis nie, maar ook by die skool. Om 'n "self-directed" leeromgewing te skep binne hierdie sukkelende skoolwêreld sal op 'n ramp afstuur, dink ek... 

Waarom is is ons huidiglike kurrikulum soos hy is? Ek dink dit is soos dit is om mense meer gelyk te kry, op skool vlak, na die apartheidsera. Tydens apartheid was daar 'n kurrikulum vir blanke mense en 'n kurrikulum vir nie-blanke mense. Die blanke kurrikulum het hoër kognitiewe denke ontwikkel tewyl die kurrikulum vir onderskleuriges hulle baie beperk het en geen geleentheid gegin vir kritiese denke om te ontwikkel nie. Sodoende is daar 'n wanbalans in die mensdom in Suid-Afrika ontwikkel oor die rassegrens. Hierdie wanbalans is steeds aanwesig in ons land aangesien hierdie generasie wat skoolonderrig in die apartheidsera ontvang het nou die ouers en grootouers is van die jeug vandag. Om hierdie wanbalans uit te stryk en gelyk te maak gaan egter nie oornag gebeur nie... en kort oplossings en kortpaaie is beslis nie die antwoord nie. 

Ek weet daar is baie dinge wat in ag geneem moet word met ons huidige situasie in ons land en die klasse en rasse skeidings wat steeds aanwesig is en soos reeds genoem weet ek daar is geen kitsoplossings nie. Hierdie idee van my (wat nou gaan volg) het dalk nog baie leemtes en plek vir verder idees en verbetering, maar dit lui as volg:

Alhoewel die huidige kurrikulum deur baie mense as makliker as vorige kurrikulums gesien word, dink ek hierdie makliker kurrikulum moet eers vir 'n aantal jare ('n hele aantal jaar, soos vir 20 jaar) "ass is" toegepas word in ons land. Sodoende word die jeug van vandag tot op 'n spesifieke standaard gebring... almal op dieselfde standaard. Alhoewel die standaard , volgens sommige mense, laer gaan wees as die vorige blanke apartheidsera matrikulante, gaan dit wel hoër wees as die nie-blanke kurrikulum standaar wat tydens apartheid geskep was. 

Na die implimentering van CAPS oor 'n lang tydperk, is die nuwe ouers se gemiddelde onderrigsgraad hoër as wat dit tans is. Sodoende kan die nuwe ouers 'n beter ondersteuningsnetwerk vir die toekomstige jeug bied wat die geleentheid oop maak vir 'n nuwe, meer uitdagende en dalk self meer "self-directed" kurrikulum dan. Onderwysers gaan ook dan beter in staat wees om so 'n meer "oop" kurrikulum suksesvol te kan aanbied omdat hul agtergrond self beter is as baie onderwysers sin vandag. 

So, ek dink nie 'n 'self-directed" kurrikulum is tans die beste opsie in ons situasie in Suid-Afrika nie. Maar dit beteken nie dat ek hierdie idee en konsep totaal en al afskiet nie, nee. Ek sê gee dit tyd. Baie tyd. En na 20 of 30 jaar heroorweeg die huidige kurrikulum en bevorder dan nog hoër kognitiewe denke.

Dit my beskeie opinie, en jy mag verskil... maar ek glo dit kan werk in ons mooie land Suid-Afrika! Ons het baie potensiaal en ek glo ten volle dat ons hiedie potensiaal kan ontgin... nie vandag of more nie... maar eendag...

#3 Digitale Pedagogie in MY klaskamer

"The more that you read, the more things you will know. The more that you learn, the more places you'll go." ~ Dr. Seuss

Hierdie "plekke" waarna Seuss vewys sien ek nie net as fisiese plekke waarna jy kan reis nie (alhoewel dit ook idilies is en mens baie oor verskillende lande se kultuur kan leer). Ek sien hierdie "plekke" ook meer op 'n metaforiese wyse. Die plekke waar nog meer inligting verkry kan word, gedeel kan word en ondersoek kan word.... die internet en sosiale media hulpbronne sien ek as "plekke" waarheen leerders kan gaan om hul kennis te verbreed. Want in ons hedendaagse moderne wêreld is digitale pedagogie nie 'n opsie nie, maar 'n ononderhandelbare... 'n moet.

In Davis (2014) en Provenzanas (2015) se onderskeie blogs verwys hulle na verskeie maniere waarop mens die klas (en hiermee bedoel ek die leerders in die klas) tegnologies op datum kan kry. Ek, as 'n toekomstige Fisiese Wetenskappe en Wiskunde juffrou, sien die implimentering van die internet en sosiale media nie as 'n bedryging of as 'n beperking op my pedagiese styl nie, maar eerder as 'n verykende geleentheid, 'n bevryding vir my en my (toekomstige) leerders. Die leerporses kan uitgebrei word buite die vier mure van die klaskamer. Leerders kan d.m.v. hierdie buite die boks "plekke" (soos bo genoem) besef dat hulle nie net in 'n skool hoef te leer nie, maar dat die wêreld self, en dit sluit die internet en alles wat daarmee gepaart gaan in, 'n bron van kennis is. Mens leer elke dag op verskillende vlakke veskillende dinge op verskillende plekke... die skool en spesifiek die klaskamer is nie enig en uniek in die sogenaamde leer wêreld nie...

So waar en hoe kan ek digitale pedagogie inkorporeer in my klaskamer?

Eerstens dink ek dat dit 'n tipe van kommunikasie middel buite die klaskamer op 'n kreatiewe en lekker manier vir die moderne kind kan skep. Hiermee gaan ek die leerders die wanpresepsie van "leer is sleg" probeer teenwerk. Leer moet lekker wees. Twitter en Facebook kan gebruik word om interessante inligting en bevindings met mekaar te deel wat nie noodwendig direk verband hou met die werk wat in die klas behandel word nie. Eksperiment video's kan op You Tube gekyk word en "geshare" word op die sosiale media soos reeds genoem. Belangrike Wiskundige, Fisiese en Chemiese bevindings en artikels kan gedeel word met mekaar en sodoende word die vakke FUN gemaak. 'n Lus vir leer, 'n soeke na kennis en 'n verlange na wysheid kan sodoende verder gekweek word.

Verder kan huiswerk en take elektronies voltooi word en aan my as 'n juffrou ge-epos word om sodoende ook 'n kleiner koolstof voetspoor agter te laat. Daar kan selfs gebruik gemaak word van 'n quiz sisteem in die klaskamer waar leerders na of voor 'n lesing 'n paar multikeuse vragies moet beantwoord op hulle selfone. Die antwoorder wat die leerders invul sal dan onmiddelik digitaal op my (die onderwyseres) se rekenaar kan regestreer. Op die wyse kan die vordering van leerders beter gemonitor word en aandag kan onmiddelik aan leerders geskenk word wat nog nie die begrip of werk onder die knie het nie.

So ek sê beslis "ja" vir digitale pedagogie in MY klaskamer en sien uit daarna om eendag in my klaskamer leer FUN te maak vir my klas!!!

#2 Digitale Pedagogie

'n Vraag wat ek in my vorige blog gevra het bly my by toe ek die artikels van @slamteacher (2013) tinyurl.com/hrp6bp6 en @Jessifer (2013) tinyurl.com/jjg502w deur lees...

 Die vraag wat gevra moet word is of digitale pedagogie in die elektroniese sin van die woord regtig die enigste en belangrikste hulpmiddel in die moderne klaskamer moet wees?  Of  kan ‘n sogenaamde “unplugged”, naakte  pedagogiese siteem werk in ‘n hedendaagse lewe?

Nadat ons die video "Testing hope" in die klaskamer gekyk het, besef ek net weereens hoe bevooreg ons hier by die Universiteit van Stellenbosch is met ons goeie gehalte infrastuktuur, rekenaar toegang vir alle studente, hulpmiddels in die vorm van projektors en selfs interaktiewe witborde, hulpbronne soos die verskeie biblioteke op kampus... hierdie lys gaan aan. Die fleit by staan: ons is bevoorreg. Ons het meer as wat nodig is. Maar ons sukkel om digitale pedagogie suksesvol deel van ons allerdaagse klaslewe toe maak. Dosente en studente gebruik digitale pedagogie as 'n kits oplossing vir opvoeding... en dit is digitale pedagogie beslis nie. So dit laat mens dink:

As ons, as bevoorregte studente met uiters gekwalifiseerde dosente en leerstaf sukkel met hierdie veranderende wêreld en hierdie moderne tegnologie, hoe sal ander minder bevoorregte leeromgewings vaar met hierdie uitdaging(s)?

Ek besef net weer en weer elke dag dat pedagogie 'n moet in 'n klaskamer is, maar dat goeie digitale pedagogie 'n bate is. Iets wat nie as vanselfsprekend moet aanvaar word nie. 'n Luukse. Iets waarna daar in ons moderne en reenboogsamelewing gestreef moet word om te vervolmaak nie in die nabye toekoms nie maar iewers ver op die horison...

Ons vergeet egter soms wat die woord pedagogie werklik beteken. Dit beteken nie net om kennis oor te dra deur middel van klas gee nie... Pedagogie is eintlik moeilik om in woorde te beskryf... dit is iets wat jy sal kan herken maar iets wat jy moielik kan benoem! Maar in @slamteacher (2013) tinyurl.com/hrp6bp6 het die definisie van pedagogie vir my ook bietjie helderder geword:

"Pedagogy… is the place where philosophy and practice meet.”

Dit is dus belangrik om te besef dat alle opvoeders nie pedagoge is nie. Werklike pedagoge kyk na wye verskeidenheid van opsies (digitaal en nie digitaal) van klas gee en opvoed, probeer tekortkominge sien as 'n uitdaging eerder as 'n struikelblok, moedig leerders aan om deel te neem in die klaskamer, soek voordurend nuwe maniere om hule werk aan te bied, werk op hulle leeders se vlak sodat hulle kan verstaam en op die wyse word 'n ingewikkelde netwerk van leer geskep wat die opvoeder sowel as die leerders positief beinvloed en laat groei. Dit is belangrik dat pedagogie en in besonder digitale pedagogie op 'n gereelde basis herevalueer en nagevors moet word.

Digitale pedagogie is soos 'n blom se saad wat eers geplant en ontkiem moet word, nat gegooi en versorg moet word op 'n gereelde basis en dan tyd gegee moet word om teen sy eie tempo te groei... dan eers kan die pragtige blom sy verskeining maak. Digitale pedagogie is duidelik nie 'n groot bom wat ewe skielik uit die bloute uit ontplof nie... Ons moet dus ook nie verwag dit dit binne 'n kwessie van 'n paar jaar die wêreld suksesvol gaan oorneem nie. Gee dit tyd om te groei. Gee dit tyd om te blom.

#1 - Digitale Pedagogie

Ek onthou nog die dag toe ek en die woord “digitaal” vir die eerste keer kennis gemaak het… dit was tien jaar gelede. My broer was op ‘n kriekettoer in England en met sy terugkeer het hy vir ons as gesin ‘n present saamgebring: ‘n nuwe, “new age”, “top of the range” digitale kamara! En hierdie 5 mega pixel digitale kamara het sowaar ons lewens kleruvol ingekleur! Dit het vir ons die eerste keer in staat gestel om ons herinneringe te kon vir ewig… selfs op ‘n rekenaar! En sederdien daardie eerste ontmoetingsdag het my verhouding met die "digitale" ontwikkel… selfs met die tipiese "ups and downs" wat maar gepaart gaan met enige normale liefdesverhouding...

Vandag, as ‘n vyfde jaar student by die Universiteit van Stellenbosch, kan ek met eerlikheid sê dat ek  al beslis “the good, the bad and the evil” gesien het tydens die inspanning van digitale hulpmiddels in die klaskamer. Maar wat weeg die swaartste: die goeie aspekte of die selgte aspekte rondom digitale pedagogie?

In die artikel “Digital Pedagogy Unplugged” beskryf Paul Fyfe verskeie probleme wat daarmee gepaart kan gaan om digitale pedagogie in die klaskamer met ope arms te verwelkom. Volgens Fyfe is die eertse probleem (onder meer) wat sy kop kan uitsteek in 'n klaskamer waar daar hoofsaaklik van digitale pedagogie gebruik gebruik gemaak word die verandering van die klaskamer vanaf 'n veilige leer-hawe na 'n plek waar  feite in die vorm van “bullet points” in jou keel afgedruk word.
Nog 'n probleem wat kan voorkom is die gebruik van digitale hulpmiddels wat geen nut of doel dien in die speisifieke lesing nie. Hulpmiddels word op ‘n onverbeeldinglose wyse gebruik en geïnkorporeer tydens ‘n lesing waar dit redelik onvanpas of as nutteloos bestempel kan word. In plaas daarvan om die leerder in die klas te stimuleer deur middel van hierdie hulpmiddels, irriteer en frustreer dit hulle. Dit kan weer op sy beurt lei na verdere fokusprobleme en kan veroorsaak dat die leerder se belange in die spesifieke veld verminder.

Die vraag wat gevra moet word is of digitale pedagogie in die elektroniese sin van die woord regtig die enigste en belangrikste hulpmiddel in die moderne klaskamer moet wees?  Of  kan ‘n sogenaamde “unplugged”, naakte  pedagogiese siteem werk in ‘n hedendaagse lewe?

Die punt bly egter staan, en Fyfe bevestig dit weereens, dat die klaskamer nie kan verander met behulp van moderne tegnologie voordat die pedadogie self nie verander nie. Dit dui daarop dat indien die pedagogie nie self suksesvol is nie, die invoer van elektroniese hulpmiddels nie die sukses van die klaskamer gaan verbeter nie.

Mark Bauerlein voorspel dat oor 10 jaar opvoeders agter sal kom dat sommige aspekte rakende ‘n persoon se inteligensie geoptimaliseer kan word met die vermenging van  digitale sowel as nie-digitale hulpmiddels in en om die klaskamer. Kom ons gebruik eerder die tyd in die klaskamer om leerders te stimuleer deur middel van vrae en antwoorde en "hands on" klasgee situasies en inkorporeer die elektroniese digitale pedadogie vir tuisopdragte en verdere leer stimuli. Kom ons leer ons leerders dat elektroniese tegnologie wel 'n baie belangrike rol speel in die leerproses van skool, maar dat dit nie die alfa en omega in elke leer situasie hoef te wees nie. Kom ons leer ons leerders om soms bietjie weg te kom van elektronika of en die "unplugged" weergawe van die situasie te beleef... kom ons wees braaf... kom ons leef "kaal"!